శివ మాత్రం ఆశ్చర్యంగా ఆ పెద్ద ఇల్లును చూస్తున్నాడు. "అమ్మా, ఈ ఇల్లు ఎంత పెద్దగా ఉందో కదా! మనం ఇక్కడే ఉంటామా?" అని తన ముద్దు ముద్దు మాటలతో అడిగాడు. మానసకు ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. అప్పుడే సిద్ధార్థ్ వాళ్ళ దగ్గరికి వచ్చాడు. శివను దగ్గరగా చూడటం అతనికిదే తొలిసారి. తన రక్తం, తన రూపం, తన బిడ్డ... సిద్ధార్థ్ గుండెల్లో ఏదో తెలియని ఆనందం, ఒక ఆప్యాయత ఉప్పొంగింది. నెమ్మదిగా కింద కూర్చుని శివ బుగ్గలు నిమిరాడు. శివ కొంచెం భయపడినా, సిద్ధార్థ్ ముఖంలో ఉన్న నవ్వు చూసి ఆగిపోయాడు. "నీ పేరు శివ కదా? నేను నీకు అంకుల్ ని. ఇంకమీదట మీరు ఇక్కడే ఉంటారు. నీకు ఏది కావాలన్నా నేను ఇస్తాను," అన్నాడు సిద్ధార్థ్. ఆ మాఫియా డాన్ గొంతులో అంత ప్రేమను చూసి పక్కనే ఉన్న సంజయ్, ఇతర పనివాళ్ళు షాక్ అయ్యారు. ఎప్పుడూ రక్తం, కోపం తప్ప మరేదీ తెలియని తమ బాస్, ఒక చిన్న పిల్లాడితో అంత ప్రేమగా మాట్లాడటం వాళ్లకు నమ్మశక్యంగా లేదు. మానస కూడా ఆశ్చర్యంగా చూస్తోంది. ఆ రోజు రాత్రి తనతో ఒక జంతువులా ప్రవర్తించిన వాడు ఇతనేనా? ఇప్పుడు తన కొడుకుతో ఇంత ప్రేమగా ఎందుకు ఉంటున్నాడు? అసలు తన మీద, తన కొడుకు మీద అతనికి ఎందుకు ఇంత ఆసక్తి? అని ఆమెకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. శివను లోపలికి తీసుకెళ్లి ఆడుకోవడానికి బోలెడు బొమ్మలు తెప్పించాడు సిద్ధార్థ్. ఆ తర్వాత మానస కోసం వంట గదిలోకి వెళ్ళాడు.
నిజానికి సిద్ధార్థ్ కి వంట గది వైపు వెళ్లడం కూడా అలవాటు లేదు. అతనికి ఏది కావాలన్నా ఫోన్ చేసి చెప్తే నిమిషాల్లో టేబుల్ మీద ఉంటుంది. కానీ ఫస్ట్ టైమ్ అతను స్వయంగా వంట గదిలోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఉన్న చెఫ్ లు, పనివాళ్ళు ఆయన్ని చూసి భయంతో వణికిపోయారు. "సార్, మీరేంటి ఇక్కడికి వచ్చారు? ఏమైనా కావాలంటే చెప్తే మేమే తెచ్చేవాళ్ళం కదా," అని చెఫ్ భయపడుతూ అడిగాడు. "ఆమెకు కారం ఎక్కువ ఇష్టం ఉండదు. ఫుడ్ చాలా సాఫ్ట్ గా ఉండాలి. ఆమెకు ఇష్టమైనవి అన్నీ అడిగి మరీ వండండి. ఏ చిన్న లోపం వచ్చినా మిమ్మల్ని ప్రాణాలతో వదలను," అని వార్నింగ్ ఇచ్చి అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు సిద్ధార్థ్. ఇదంతా చూస్తున్న మానసకు మతిపోతోంది. ఆమెకు ఇక్కడినుంచి పారిపోవాలని ఉంది కానీ తన కొడుకు అతని దగ్గర ఆడుకుంటున్నాడు. పైగా చుట్టూ అంతమంది సెక్యూరిటీ గార్డ్స్ ఉన్నారు. తన పరిస్థితి ఒక పంజరంలో చిక్కుకున్న చిలకలా తయారైంది. అలా రోజులు గడుస్తున్నాయి. పదిహేను రోజులు గడిచిపోయాయి. ఈ పదిహేను రోజుల్లో సిద్ధార్థ్ మానసను చాలా బాగా చూసుకున్నాడు. ఆమెకు ఏ లోటూ రాకుండా చూసుకున్నాడు. ముఖ్యంగా శివతో అతను గడుపుతున్న సమయం మానసను చాలా ఆలోచింపజేసింది. శివకు ఏది కావాలంటే అది తెప్పించడం, వాడితో కలిసి కింద పడి ఆడుకోవడం, ఒక కన్న తండ్రి తన బిడ్డను ఎలా చూసుకుంటాడో అంతకంటే ఎక్కువే ప్రేమిస్తున్నాడు. అదంతా చూస్తుంటే ఆమె మనసులో ఉన్న భయం కొద్దిగా తగ్గినా, ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడు అన్న ప్రశ్న మాత్రం అలాగే ఉండిపోయింది. నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడా? అందుకే నా కొడుకుని కూడా సొంత కొడుకులా చూసుకుంటున్నాడా? అని ఆమె మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు. నిజానికి అతను ఆమెను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాడు, ఆ బిడ్డ తన సొంత బిడ్డే అన్న నిజం అతనికి తెలుసు, కానీ ఆ విషయం ఆమెకు ఎలా చెప్పాలో అతనికి అర్థం కావడం లేదు.
ఆ రోజు రాత్రి మానస తన గదిలో కూర్చుని ఆలోచిస్తుండగా, సిద్ధార్థ్ నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చాడు. అతని ముఖం చాలా సీరియస్ గా ఉంది. మానస అతన్ని చూడగానే భయంతో లేచి నిలబడింది. అతను సూటిగా ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, "మానసా... రేపు మన ఇద్దరి పెళ్లి," అన్నాడు. ఆ మాట వినగానే మానస మీద పిడుగు పడినంత పనైంది. గుండె ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. "పె... పెళ్ళా? మీతోనా? నాకు ఇష్టం లేదు. నేను మిమ్మల్ని పెళ్లి చేసుకోను. అసలు మీరు నన్ను ఎందుకు పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు? ఆ రోజు రాత్రి జరిగిన దానికి నాకు డబ్బు ఇచ్చారు కదా. ఇంక నన్ను, నా కొడుకుని వదిలేయండి. మేము ఎక్కడికైనా వెళ్లి బతుకుతాము. ప్లీజ్," అని ఏడుస్తూ అతని కాళ్ల మీద పడి బతిమాలింది. కానీ సిద్ధార్థ్ గుండె కరగలేదు. అతని ఉద్దేశం ఒక్కటే, ఆమెను ఒకసారి పెళ్లి చేసుకుంటే ఆమె శాశ్వతంగా తనతోనే ఉండిపోతుంది. ఆ తర్వాత అసలు నిజం చెప్తే, ఆమె తనను అసహ్యించుకున్నా సరే, అప్పటికే వాళ్ళిద్దరికీ పెళ్లైపోతుంది కాబట్టి, శివకు కూడా చట్టబద్ధంగా ఒక తండ్రి దొరుకుతాడు కాబట్టి ఆమె తనను వదిలి వెళ్లలేదు అన్నది అతని ఆలోచన. అతను కిందకు వంగి ఆమె భుజాలు పట్టుకుని పైకి లేపాడు. "చూడు మానసా, ఇది నేను నిన్ను అడుగుతున్న రిక్వెస్ట్ కాదు, నా ఆర్డర్. రేపు ఉదయం మన పెళ్లి జరుగుతుంది, అంతే," అని ఖరాఖండిగా చెప్పి అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు. మానస ఆ రాత్రంతా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూనే గడిపింది. తన జీవితం ఎటు వైపు వెళ్తుందో ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు. తను ఎవరినైతే ఒక రాక్షసుడిలా అనుకుందో, ఎవరినైతే చూడకూడదని అసహ్యించుకుందో, ఇప్పుడు అతనికే భార్య కావాలా? విధి తనతో ఆడుకుంటున్న ఈ వింత నాటకానికి ముగింపు ఎక్కడో ఆమెకు కనిపించడం లేదు.
మరుసటి రోజు ఉదయం. ఇల్లు మొత్తం చాలా సైలెంట్ గా ఉంది. సిద్ధార్థ్ ఎవరినీ పిలవలేదు. సబ్ రిజిస్ట్రార్ ఆఫీస్ కు వెళ్లకుండా, రిజిస్ట్రార్ నే తన ఇంటికి పిలిపించాడు. మానసకు ఒక అందమైన చీర ఇచ్చి రెడీ అవ్వమని చెప్పాడు. ఆమెకు ఏమాత్రం ఇష్టం లేకపోయినా, తన కొడుకు కోసం ఆ బట్టలు వేసుకుని ఒక బొమ్మలా కిందకు వచ్చింది. చుట్టూ బాడీగార్డ్స్, మధ్యలో సిద్ధార్థ్. రిజిస్ట్రార్ పత్రాలు ముందుకు పెట్టాడు. మానస చేతులు వణుకుతున్నాయి. కళ్లలోంచి నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి. అవే కన్నీళ్లతో ఆ కాగితాల మీద సంతకం చేసింది మానస. సిద్ధార్థ్ కూడా సంతకం చేశాడు. ఆ క్షణం నుంచి ఆ మాఫియా డాన్ కి ఆమె చట్టబద్ధమైన భార్య అయిపోయింది. రిజిస్ట్రార్ వెళ్లిపోగానే ఆమె అక్కడే సోఫాలో పడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. సిద్ధార్థ్ ఆమెను ఏమీ అనకుండా తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రోజంతా మానస ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదు, ఏమీ తినలేదు. తన జీవితం ఒక చీకటి గదిలో బందీ అయిపోయిందని ఆమెకు అర్థమైపోయింది.
రాత్రి పది గంటలు అవుతోంది. పనివాళ్ళు మానసను సిద్ధార్థ్ బెడ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్లి వదిలారు. ఆ గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే ఆమెకు ఆరు సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన ఆ చీకటి రాత్రి, కొన్ని రోజుల క్రితం తను పడ్డ నరకం గుర్తొచ్చి వణికిపోయింది. గది మధ్యలో ఉన్న పెద్ద మంచం చూస్తుంటేనే ఆమెకు భయంతో చెమటలు పడుతున్నాయి. తలుపు తీసుకుని సిద్ధార్థ్ లోపలికి వచ్చాడు. తలుపు లాక్ చేసిన శబ్దం ఆమె గుండెల్లో బాంబు పేలినట్లు అనిపించింది. అతను మెల్లగా ఆమె వైపు రావడం మొదలుపెట్టాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన మత్తు, ఒక సొంతం చేసుకున్న గర్వం కనిపిస్తున్నాయి. మానస భయంతో వెనక్కి వెనక్కి వెళ్తూ గోడకు ఆనుకుని నిలబడిపోయింది. సిద్ధార్థ్ ఆమెకు అతి దగ్గరగా వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని ఊపిరి ఆమె మెడను తాకుతోంది. అతని బాడీ స్ప్రే వాసన ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. "ఎందుకు అంతలా వణుకుతున్నావు? ఇప్పుడు నువ్వు నా భార్యవి. నా ప్రాణం, నా సర్వస్వం నువ్వే," అంటూ తన బలమైన చేతులతో ఆమె నడుమును గట్టిగా చుట్టేసి తన వైపు లాక్కున్నాడు. ఇద్దరి శరీరాలు ఒక్కటయ్యాయి. మానస అతని స్పర్శకు గిలగిలలాడిపోయింది. ఆమె రెండు చేతులతో అతని గుండెల మీద తోయడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ అతని కండల బలం ముందు ఆమె కేవలం ఒక పూవులా మిగిలిపోయింది. "వదలండి... ప్లీజ్," అని సన్నగా మూలిగింది. "ఎప్పటికీ వదలను. నువ్వు నా దానివి," అంటూ ఆమె ముఖం మీద పడిన వెంట్రుకలను పక్కకు తీసి, ఆమె మెడపై తన పెదాలతో సున్నితంగా ముద్దాడాడు. ఆ స్పర్శలో ఈసారి క్రూరత్వం లేదు, కానీ బలవంతం ఉంది. ఒక భర్తగా తన హక్కును లాక్కుంటున్నాడు. మానస కళ్ళలో కన్నీళ్లు ఆగాయి, కానీ ఆమె మనసు మాత్రం ఆ బంధాన్ని అంగీకరించలేకపోతోంది. ఆ రాత్రి, ఆ పెద్ద గదిలో, ఆ మాఫియా డాన్ కౌగిలిలో మానస తనను తాను కోల్పోయింది. తన ఇష్టం లేకపోయినా అతని ప్రతి స్పర్శను భరించక తప్పలేదు.
కాలాన్ని ఎవరూ ఆపలేరు. అది తన పని తాను చేసుకుంటూ వెళ్ళిపోతుంది. మానస జీవితంలో కూడా అలాగే మూడు నెలలు గడిచిపోయాయి. ఆ బంగ్లాలో ఆమె ఒక బందీగా అడుగుపెట్టింది, కానీ ఇప్పుడు ఆ ఇంటికే మహారాణిలా మారింది. బయట ప్రపంచానికి సిద్ధార్థ్ ఒక భయంకరమైన మాఫియా డాన్. అతని పేరు వింటేనే సిటీలో సగం మందికి చెమటలు పడతాయి. కానీ ఆ బంగ్లా గోడల మధ్య, ముఖ్యంగా మానస ముందు అతను ఒక సాధారణ భర్తగా మారిపోయాడు. ఉదయం లేవగానే ఆమెను నిద్రలేపడం దగ్గరి నుంచి, రాత్రి పడుకునేదాకా ఆమెకేం కావాలో అన్నీ స్వయంగా చూసుకునేవాడు. స్టార్టింగ్ లో అతని స్పర్శ అంటే భయపడిన మానస, ఇప్పుడు నెమ్మదిగా అతని కౌగిలికి అలవాటు పడుతోంది. అతడు ఆమెను తన భార్యగా అంగీకరించాడు, కానీ ఆమె ఇంకా అతన్ని పూర్తిగా తన వాడిగా చేసుకోలేకపోతోంది. ఆమె మనసులో ఎక్కడో ఒక మూల, తను ఒక వేశ్యలా అమ్ముడుపోయి ఈ ఇంట్లోకి వచ్చానన్న గిల్ట్ ఆమెను ఇంకా వెంటాడుతూనే ఉంది. అయితే, ఈ మూడు నెలల్లో మానసను బాగా ప్రభావితం చేసిన విషయం సిద్ధార్థ్, శివల మధ్య ఉన్న అనుబంధం.
ఆదివారం ఉదయం. ఆ బంగ్లాలోని పెద్ద గార్డెన్ లో పచ్చగడ్డి మీద కూర్చుని ఆడుకుంటున్నారు సిద్ధార్థ్, శివ. మానస చేతిలో కాఫీ కప్పు పట్టుకుని కిటికీలోంచి వాళ్ళనే చూస్తోంది. "డాడీ... నాకు ఆ ఎర్ర కారు కావాలి, నా ఫ్రెండ్ కి ఉంది," అని ముద్దు ముద్దుగా అడుగుతున్నాడు ఐదేళ్ల శివ. సిద్ధార్థ్ నవ్వుతూ వాడిని గాల్లోకి ఎగరేసి పట్టుకుంటూ, "నాన్నకు ఒక్క కారు అడిగితే ఎలారా బుజ్జి? రేపే నీకు ఒక పెద్ద కార్ల షోరూమే కొనిచ్చేస్తాను. నీకు ఏది కావాలంటే అది తీసుకో," అన్నాడు వాడి బుగ్గలు ముద్దాడుతూ. ఆ మాటలు వినగానే మానస మనసు కదిలిపోయింది. ఒక కన్న తండ్రి కూడా తన బిడ్డ మీద ఇంత ప్రేమ చూపిస్తాడో లేదో.
శివకి ఏ చిన్న కష్టం వచ్చినా సిద్ధార్థ్ తట్టుకోలేకపోతున్నాడు. వాడికి జ్వరం వస్తే రాత్రంతా నిద్రపోకుండా వాడి పక్కనే కూర్చుంటున్నాడు. ఈ ప్రేమను చూస్తుంటే మానసకు అప్పుడప్పుడూ ఒక భయంకరమైన కోరిక కలుగుతోంది 'ఇతనే నా కొడుకు కన్న తండ్రి అయితే ఎంత బాగుండు' అని. ఆమెకు ఆరేళ్ల క్రితం ఆ హోటల్ గదిలో తన జీవితాన్ని నాశనం చేసిన ఆ రాక్షసుడి మీద అసహ్యం ఇంకా పోలేదు. కానీ తన కొడుకుని ఇంతలా ప్రేమిస్తున్న సిద్ధార్థ్ మీద మాత్రం నెమ్మదిగా ప్రేమ పుడుతోంది. 'బహుశా నా మీద ప్రేమతోనే నా కొడుకుని కూడా అంతలా ప్రేమిస్తున్నాడేమో' అనుకుంది మానస. కానీ ఆ ప్రేమ వెనుక దాగి ఉన్న అసలు నిజం ఆమెకు తెలిస్తే, ఆ నిజం ఏ భూకంపాన్ని సృష్టిస్తుందో ఆమె ఊహించలేకపోతోంది.
ఆ రోజు రాత్రి. కాలింగ్ బెల్ మోగడంతో మానస వెళ్లి తలుపు తీసింది. బయట నిలబడిన సంజయ్ ని చూసి, "ఏంటి సంజయ్, ఇంత రాత్రి పూట వచ్చావు? ఆయన ఎక్కడికో మీటింగ్ అని వెళ్ళారు కదా?" అని అడిగింది. "మ్యామ్, బాస్ కి అర్జెంట్ గా ఒక ఫైల్ కావాలి. ఆయన స్టడీ రూమ్ లో ఉంటే తీసుకురమ్మన్నారు," అని చెప్పాడు సంజయ్. మానస తల ఊపి స్టడీ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది. డ్రాయర్ ఓపెన్ చేసి ఫైల్ కోసం వెతుకుతుండగా, ఒక డైరీ కింద ఉన్న ఒక పాత రిపోర్ట్ కవర్ కింద పడింది. ఆమె దాన్ని తీసి డెస్క్ మీద పెడుతుంటే, దాని మీద 'DNA Test Report' అని పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉండటం గమనించింది. 'ఎవరిదా రిపోర్ట్?' అని ఆసక్తి కొద్దీ ఆమె ఆ కవర్ ఓపెన్ చేసి రిపోర్ట్ చదవడం మొదలుపెట్టింది. చదువుతున్న కొద్దీ ఆమె చేతులు వణకడం స్టార్ట్ అయ్యాయి. ఆమె గుండె చప్పుడు ఆమెకే వినిపిస్తోంది. అందులో ఉన్న పేర్లు 'సిద్ధార్థ్', 'శివ'. రిజల్ట్ '99.9% Match. Probability of Paternity: practically proven'. ఆ అక్షరాలు చూసి ఆమెకు తల గిర్రున తిరిగినట్లు అయింది. కాళ్లు మొద్దుబారిపోయాయి. చేతిలో ఉన్న ఫైల్ కింద పడిపోయింది.
"ఇదేంటి... ఇదెలా సాధ్యం? శివ తండ్రి సిద్ధార్థ్ ఎలా అవుతాడు? నేను ఇతన్ని మొదటిసారి కలిసింది మూడు నెలల క్రితమే కదా? మరి నా బిడ్డకు ఇతను తండ్రి ఎలా అయ్యాడు?" ఆమె మెదడులో వందల ప్రశ్నలు బాంబుల్లా పేలుతున్నాయి. అప్పుడే ఆమెకు ఆరేళ్ల క్రితం జరిగిన ఆ హోటల్ గది ఇన్సిడెంట్ గుర్తొచ్చింది. ఆ చీకటి గదిలో తన మీద పడిన ఆ రాక్షసుడు... తన బట్టలు చించేసి, తనను క్రూరంగా అనుభవించిన ఆ మృగం... బహుశా అతనే ఇతనా? ఆ ఆలోచన రాగానే ఆమెకు ఊపిరి ఆడలేదు. గుండెల్లో ఒకటే నొప్పి. గబగబా గదిలోంచి బయటకు పరుగెత్తింది. అప్పుడే మెట్లెక్కి పైకి వస్తున్న సిద్ధార్థ్ కు ఎదురుపడింది. అతన్ని చూడగానే ఆమె కళ్లలో అగ్నిపర్వతం బద్దలైంది. ఆరేళ్లుగా తనలో అణచుకున్న కోపం, అసహ్యం, ఆక్రోశం అన్నీ కట్టలు తెంచుకున్నాయి. చేతిలో ఉన్న ఆ డీఎన్ఏ రిపోర్ట్ ని అతని మొహాన విసిరికొట్టింది.
Comments