మానస నిరాశపడింది. ఇక ఎవరి సహాయం తీసుకోకూడదని, తనే స్వయంగా పారిపోవాలని నిర్ణయించుకుంది. రాత్రి రెండు గంటలు అవుతోంది. బంగ్లా మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. మానస మెల్లగా తన గది తలుపు తీసి బయటకు వచ్చింది. సెక్యూరిటీ గార్డ్స్ అందరూ నిద్రపోతున్నారు. ఆమె మెల్లగా మెట్లు దిగి కిందకు వెళ్ళింది. శివ గదికి వెళ్లి, వాడిని నెమ్మదిగా ఎత్తుకుంది. వాడు గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. దొడ్డి దారిలో ఉన్న ఒక చిన్న గేటు తీసుకుని బయటకు వచ్చేసింది. రోడ్డు మీదకు రాగానే, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. చలిగాలి వీస్తోంది. శివను గుండెలకు హత్తుకుని వేగంగా నడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమెకు ఎక్కడికి వెళ్లాలో తెలియదు. చేతిలో ఒక్క రూపాయి కూడా లేదు. కానీ ఈ రాక్షసుడి చెరనుంచి బయటపడ్డానన్న ఆనందం ఆమెకు ఉంది.
కానీ ఆమెకు తెలియని విషయం ఏంటంటే, సిద్ధార్థ్ బంగ్లాలో ప్రతీ చోటా సీసీటీవీ కెమెరాలు ఉన్నాయి. సెక్యూరిటీ రూమ్ లో ఉన్న ఒక గార్డ్ ఆమెను చూసి వెంటనే అలర్ట్ చేశాడు. సిద్ధార్థ్ కు ఫోన్ వెళ్ళింది. నిద్రలో ఉన్న సిద్ధార్థ్ ఫోన్ కాల్ రాగానే ఉలిక్కిపడి లేచాడు. విషయం తెలియగానే అతని కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి. "నా భార్య, నా కొడుకు ఈ ఇంటి నుంచి బయటకు ఎలా వెళ్లారు? వెంటనే అందరినీ అలర్ట్ చేయండి! ఆమె ఎక్కడికి వెళ్లిందో వెతకండి!" అని అరిచాడు. అతను కారు తీసుకుని స్వయంగా వెతకడానికి బయలుదేరాడు.
రోడ్డు మీద నడుస్తున్న మానస ఒక బస్టాండ్ దగ్గర ఆగింది. అప్పుడే ఒక కారు వేగంగా వచ్చి ఆమె ముందు ఆగింది. అందులోంచి సిద్ధార్థ్ దిగాడు. అతన్ని చూడగానే మానస గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. శివను గట్టిగా పట్టుకుని వెనక్కి అడుగు వేసింది. సిద్ధార్థ్ కోపంగా ఆమె దగ్గరికి వచ్చి, "ఏం చేస్తున్నావు మానస? ఎక్కడికి పారిపోవాలని చూస్తున్నావు?" అని అరిచాడు. "నన్ను వదిలేయ్! నేను నీతో రాలేను," అని ఏడుస్తూ అరిచింది మానస. "నువ్వు నా భార్యవి. నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్లలేవు. కారు ఎక్కు!" అని ఆమెను బలవంతంగా కారులోకి ఎక్కించాడు. శివను వాడి స్థానంలో కూర్చోబెట్టాడు. మానస ఎంత ఏడ్చినా అతను పట్టించుకోలేదు. కారు మళ్ళీ బంగ్లా వైపు దూసుకుపోయింది.
బంగ్లాకు చేరుకున్నాక, సిద్ధార్థ్ మానసను గదిలోకి తీసుకెళ్లి పడేశాడు. "ఇంకొకసారి ఇలా పారిపోవాలని చూస్తే, నేను ఏం చేస్తానో నాకే తెలియదు. శివను నేను నీ దగ్గరకు రానివ్వను. నువ్వు ఈ గదిలోనే చచ్చిపోవాలి," అని కఠినంగా వార్నింగ్ ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు. మానస ఆ రాత్రంతా ఏడుస్తూనే గడిపింది. తనకిక స్వేచ్ఛ లేదని, తన జీవితం ఈ పంజరంలోనే బలైపోతుందని ఆమెకు అర్థమైపోయింది. సిద్ధార్థ్ ఎంత క్రూరంగా ప్రవర్తించినా, ఆమె మనసులో మాత్రం ఒకటే ఆలోచన... ఈ బంధం నుంచి ఎలాగైనా బయటపడాలి. తన కొడుకుకి ఒక మంచి జీవితం ఇవ్వాలి. కానీ ఎలా? ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం ఆమెకు ఇంకా దొరకలేదు.
ఆ రాత్రి పారిపోవడానికి చేసిన ప్రయత్నం విఫలమయ్యాక, మానసలో ఒక కొత్త మొండితనం మొదలైంది. ఏడ్చి ఏడ్చి కళ్లు ఎండిపోయాయి. ఇక ఏడవడం వల్ల లాభం లేదని, ఈ రాక్షసుడితో పోరాడాలని నిర్ణయించుకుంది.
ఉదయం సిద్ధార్థ్ గదిలోకి వచ్చేసరికి, మానస అద్దం ముందు నిలబడి తన జుట్టును సరిచేసుకుంటోంది. ఆమె కళ్లలో నిన్నటి దాకా ఉన్న భయం లేదు, ఒక రకమైన పౌరుషం ఉంది. సిద్ధార్థ్ ఆమెను చూసి కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు.
"రెడీ అవుతున్నావు... ఎక్కడికి?" అని అడిగాడు. మానస అతని వైపు తిరిగి, కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తూ, "ఎక్కడికంటే అక్కడికి వెళ్లడానికి నేను నీలాంటి స్వతంత్రురాలిని కాదు కదా, ఈ జైల్లో బందీని. నేను కిందకి వెళ్తున్నాను. నా కొడుకు దగ్గరికి," అని ఖరాఖండిగా సమాధానం ఇచ్చింది.
సిద్ధార్థ్ ఆమె సమాధానానికి కంగుతిన్నాడు. ఆమెలో ఈ మార్పు అతనికి అర్థం కాలేదు. "చూడు మానస, నేను నిన్ను బందీని చేయలేదు. నిన్ను ఈ బయటి ప్రపంచం నుంచి, నీకు ఎదురయ్యే కష్టాల నుంచి కాపాడుతున్నాను. నువ్వు నా భార్యవి..." అని అతను చెబుతుండగానే, మానస అతన్ని మధ్యలోనే ఆపేసింది.
"ఆపుతావా నీ నాటకాలు! నువ్వు నన్ను కాపాడటం ఏంటి? నా జీవితంలో అతి పెద్ద కష్టం, నా అతి పెద్ద దురదృష్టం నువ్వే. ఆరేళ్ల క్రితం ఆ హోటల్ లో ఒక జంతువులా నా మీద పడి నా జీవితాన్ని నాశనం చేశావు. మొన్న నా బిడ్డ ప్రాణం కోసం వస్తే, డబ్బుకు ఆశపడి నా శరీరాన్ని వాడేసుకున్నావు. నిన్న బలవంతంగా నా మెడలో తాళి కట్టావు. ఇవన్నీ కాపాడటాలా? ఇవి ఒక రాక్షసుడు చేసే పనులు. నువ్వు నా భర్తవి కాదు, నా పాలిట యముడివి. నేను ఇక్కడ ఉన్నది కేవలం నా కొడుకు కోసం, వాడికి తండ్రిగా నువ్వు ఇస్తున్న ప్రేమ కోసం. అంతే కానీ నీ మీద నాకు ఎలాంటి ప్రేమా లేదు, నీ ఈ ఆస్తిపాస్తుల మీద నాకు ఆశ లేదు. నా కొడుకు ప్రాణాలు పోయే పరిస్థితి వస్తే, నువ్వు తప్ప వాడిని కాపాడేవాడు ఎవరూ లేరు కాబట్టే నేను ఈ నరకంలో బతుకుతున్నాను," అని కోపంగా, స్పష్టంగా చెప్పింది మానస.
సిద్ధార్థ్ కి మాటలు రాలేదు. ఆమె అన్న ప్రతి మాట ఒక సుత్తితో గుండె మీద కొట్టినట్టుంది. నిజమే, తను ఆమె జీవితంలో ఎప్పుడూ విలన్ గానే ఉన్నాడు. కానీ ఇప్పుడు తను మారాను అని, ఆమెను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నానని ఎలా నిరూపించుకోవాలో అతనికి తెలియడం లేదు. మానస అతన్ని దాటుకుని కిందకి వెళ్లిపోయింది. సిద్ధార్థ్ అక్కడే నిలబడి ఆమె వెళ్తున్న వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. 'నేను నిన్ను గెలుచుకుంటాను మానస. నా ప్రేమ ఏంటో నీకు తెలిసేలా చేస్తాను,' అని మనసులో అనుకున్నాడు.
కిందకి వెళ్లిన మానస, శివతో పాటు గార్డెన్ లో ఆడుకుంటున్న సిద్ధార్థ్ తల్లి దగ్గరికి వెళ్ళింది. అవును, సిద్ధార్థ్ తల్లి అహల్య. ఈ మధ్యే ఆమె తీర్థయాత్రలు ముగించుకుని ఇంటికి వచ్చింది. అహల్యకు మానస గురించి, శివ గురించి సగం నిజాలే తెలుసు. సిద్ధార్థ్ మానసను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాడని, శివ వాళ్లిద్దరి బిడ్డేనని మాత్రమే ఆమెకు తెలుసు. మానస గతంలో పడ్డ కష్టాలు, ఆ హోటల్ సంఘటన అహల్యకు తెలియదు. మానస వెళ్లి అహల్య పక్కన కూర్చుంది. అహల్య ప్రేమగా మానస తల నిమురుతూ, "ఏంటమ్మా మానస, డల్ గా ఉన్నావు? నా కొడుకు ఏమైనా అన్నాడా? వాడికి కోపం ఎక్కువ, కానీ మనసు చాలా మంచిది," అని అడిగింది. మానస నవ్వుతూ తల ఊపింది కానీ ఆమె మనసులో బాధ అలాగే ఉంది. 'మీ కొడుకు మనసు ఎంత మంచిదో నాకు తెలుసు ఆంటీ. ఒక ఆడదాని జీవితాన్ని ఎలా నాశనం చేయాలో అతనికి తెలిసినంత బాగా ఇంకెవరికీ తెలియదు,' అనుకుంది మనసులో.
అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన సిద్ధార్థ్, "అమ్మా, నేను ఆఫీస్ కి వెళ్తున్నాను. రావడం కొంచెం లేట్ అవుతుంది," అని చెప్పాడు. అహల్య నవ్వుతూ, "సరేరా, మానసతో గొడవ పడకు. పాపం, పసిపిల్ల, కొంచెం జాగ్రత్తగా చూసుకో," అని చెప్పింది. సిద్ధార్థ్ మానస వైపు చూశాడు. ఆమె అతని వైపు చూడకుండా శివతో ఆడుకుంటోంది. అతను మౌనంగా అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రోజంతా మానస శివతో, అహల్యతోనే గడిపింది. అహల్య మాటలు వింటుంటే, సిద్ధార్థ్ చిన్నప్పుడు ఎంత అల్లరి చేసేవాడో, ఎంత మొండివాడో ఆమెకు అర్థమైంది. కానీ ఇప్పుడు అతను ఒక మాఫియా డాన్ అని అహల్యకు బహుశా తెలియదు కాబోలు. తెలిస్తే ఆమె గుండె పగిలిపోతుంది.
సాయంత్రం ఐదు గంటలు అవుతోంది. మానస గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుని ఉంది. అప్పుడే తలుపు చప్పుడు అయింది. సంజయ్ లోపలికి వచ్చాడు. అతని ముఖంలో కంగారు, భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. "మ్యామ్, ఒకసారి మీరు నా వెంట కిందకి రావాలి. అర్జెంట్," అని తడబడుతూ చెప్పాడు. మానసకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. "ఏమైంది సంజయ్? ఎందుకు అంత కంగారు పడుతున్నావు?" అని అడిగింది. "కిందకి రండి మ్యామ్, చెప్తాను," అని ఆమెను తీసుకుని కిందకి వెళ్ళాడు. హాల్ లోకి వెళ్ళగానే మానసకు గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. సోఫాలో రక్తం మడుగులో పడి ఉన్నాడు సిద్ధార్థ్. అతని పక్కన ఇద్దరు డాక్టర్లు గాయాలకు కట్లు కడుతున్నారు. సిద్ధార్థ్ చొక్కా మొత్తం రక్తంగా తడిసిపోయింది. చేతికి, భుజానికి బలమైన గాయాలు అయ్యాయి.
"ఏమైంది... ఏమైంది అతనికి?" అని భయంతో అరిచింది మానస. సంజయ్ ఏడుస్తూ, "సార్ మీటింగ్ ముగించుకుని వస్తుండగా, మా ప్రత్యర్థి గ్యాంగ్ వాళ్ళు అటాక్ చేశారు మ్యామ్. వాళ్ళు ముందుగానే ప్లాన్ చేసుకుని దారి కాశారు. సార్ కారు మీద ఫైరింగ్ జరిగింది. సార్ కి రెండు బుల్లెట్స్ తగిలాయి. డ్రైవర్ చనిపోయాడు. మేము ఎలాగోలా సార్ ని కాపాడుకుని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాము," అని చెప్పాడు. ఆ మాటలు వినగానే మానస కళ్లు తిరిగినట్లు అయింది. తను ఎంతగా ద్వేషిస్తున్న మనిషైనా, ఇప్పుడు తన భర్త, తన బిడ్డకు తండ్రి అలా రక్తం కక్కుకుంటూ పడి ఉండటం చూసి ఆమె తట్టుకోలేకపోయింది. వెంటనే సిద్ధార్థ్ దగ్గరికి పరుగెత్తింది. అతని పక్కన కూర్చుని, "ఏమైంది... కళ్ళు తెరవండి," అని అతని ముఖం పట్టుకుని ఏడ్చింది.
సిద్ధార్థ్ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు. అతని ముఖంలో నొప్పి ఉన్నా, మానసను తన పక్కన చూడగానే ఒక చిన్న నవ్వు కనిపించింది. "ఏడవకు మానస... నాకు ఏమీ కాలేదు. ఒక మాఫియా డాన్ ని చంపడం అంత సులువు కాదు," అని సన్నగా అన్నాడు. డాక్టర్స్ అతని గాయాలకు ట్రీట్మెంట్ చేసి, "బుల్లెట్స్ తీసేశాం, కానీ బాడీలో బ్లడ్ బాగా పోయింది. రెస్ట్ చాలా అవసరం. ఇంకొక వారం రోజుల దాకా బెడ్ దిగకూడదు," అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. అహల్య కూడా అక్కడికి వచ్చి కొడుకుని ఆ స్థితిలో చూసి బోరున విలపించింది. మానస ఆమెను ఓదార్చి గదిలోకి పంపించింది.
ఆ రాత్రి మానస సిద్ధార్థ్ పక్కనే కూర్చుంది. అతనికి జ్వరం వస్తోంది. జ్వరంతో అతను పలవరిస్తున్నాడు. "నన్ను క్షమించు మానస... నిన్ను చాలా బాధపెట్టాను... నేను కావాలని చేయలేదు... నన్ను వదిలి వెళ్లొద్దు," అని ఏవేవో మాట్లాడుతున్నాడు. అతని మాటలు వింటుంటే మానస గుండెలో ఏదో తెలియని బాధ. ఒక రాక్షసుడిలా ప్రవర్తించిన వాడు, ఇప్పుడు ఒక చిన్న పిల్లాడిలా తన ముందు పలవరిస్తున్నాడు. ఆమె నెమ్మదిగా ఒక తడిగుడ్డ తీసుకుని అతని నుదుటి మీద పెట్టింది. అతని జుట్టును నిమురుతూ, "నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను... ప్రశాంతంగా పడుకోండి," అని సన్నగా అంది. సిద్ధార్థ్ ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. ఆ స్పర్శలో ఈసారి కామం లేదు, ఆధిపత్యం లేదు... కేవలం ఒక ఆశ్రయం కోసం వెతుకుతున్న భయం ఉంది.
ఆ క్షణంలో మానస మనసులో ఒక పెద్ద యుద్ధం జరుగుతోంది. ఒకవైపు అతన్ని ద్వేషిస్తున్న మనసు, మరోవైపు అతని పట్ల జాలి పడుతున్న హృదయం. 'నేను ఇతన్ని క్షమించగలనా? ఇతను చేసిన తప్పులను మర్చిపోయి ఒక భర్తగా అంగీకరించగలనా?' అన్న ప్రశ్నలు ఆమెను తొలిచివేస్తున్నాయి. మరుసటి రోజు ఉదయం సిద్ధార్థ్ కు మెలకువ వచ్చేసరికి, మానస కుర్చీలోనే పడుకుని ఉంది. ఆమె తన చెయ్యి ఇంకా వదల్లేదు. సిద్ధార్థ్ కు చాలా ఆనందంగా అనిపించింది. తాను గాయపడ్డానని ఆమె ఏడుస్తూ తన పక్కనే కూర్చున్నదంటే, ఆమె మనసులో తన పట్ల ఎక్కడో ఒక మూల ప్రేమ దాగి ఉందని అతనికి అర్థమైంది. 'నిన్ను నేను వదలను మానస. నీ ప్రేమను నేను సంపాదిస్తాను,' అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.
కొన్ని రోజులు గడిచాయి. సిద్ధార్థ్ గాయాలు మెల్లగా తగ్గుతున్నాయి. ఈ సమయంలో మానస అతన్ని చాలా దగ్గరగా చూసుకుంది. అతనికి టైంకి మందులు ఇవ్వడం, ఫుడ్ తినిపించడం అన్నీ తనే చేసింది. సిద్ధార్థ్ ఈ అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుని ఆమెతో ఎక్కువగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించేవాడు. శివ గురించి, తన చిన్ననాటి ముచ్చట్లు, ఇలా ఏవో ఒకటి మాట్లాడుతూ ఆమెను నవ్వించడానికి ట్రై చేసేవాడు. మానస కూడా అతనితో కొంచెం మామూలుగానే మాట్లాడేది. ఒకరోజు సాయంత్రం ఇద్దరూ గార్డెన్ లో కూర్చున్నారు. వాతావరణం చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.
"మానస... నాకు తెలుసు నువ్వు నన్ను ఇంకా క్షమించలేదని. కానీ ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో. నా జీవితంలో నేను ఎవరికీ తలవంచలేదు. కానీ నీ ముందు నా ఆధిపత్యం, నా అహంకారం అన్నీ ఓడిపోయాయి. నేను నిన్ను నిజంగా ప్రేమిస్తున్నాను. నీ కొడుకుని నా ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా చూసుకుంటున్నాను. నాకు ఒక అవకాశం ఇవ్వు. ఒక మంచి భర్తగా, ఒక మంచి తండ్రిగా నిరూపించుకోవడానికి నాకు ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు," అని చాలా ఎమోషనల్ గా అడిగాడు సిద్ధార్థ్. మానస అతని వైపు చూసింది. అతని కళ్లలో నిజాయితీ ఉంది. కానీ ఆమె మనసు ఇంకా గతం తాలూకు గాయాలతో సతమతమవుతోంది. "నాకు కొంచెం టైం కావాలి సిద్ధార్థ్. ఆరేళ్ల క్రితం జరిగిన ఆ రాత్రిని నేను మర్చిపోవడానికి చాలా సమయం పడుతుంది. మీరు నన్ను బలవంతపెట్టకండి," అని నెమ్మదిగా అంది. సిద్ధార్థ్ సంతోషంగా తల ఊపాడు. "ఎంత సమయమైనా తీసుకుంటాను మానస. కానీ నీ ప్రేమ కోసం నేను ఎప్పుడూ ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను," అన్నాడు.
Comments