ఆ రోజు నుంచి వారిద్దరి మధ్య ఉన్న బంధం కొంచెం మెరుగుపడింది. మానసలో ఉన్న కోపం కాస్త తగ్గి, అతనిపై నమ్మకం కలగడం మొదలైంది. సిద్ధార్థ్ కూడా ఆమెను గౌరవిస్తూ, ఆమె ఇష్టాయిష్టాలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ వారి జీవితాల్లో సంతోషం ఎక్కువ కాలం నిలవదు. విధి వారికి మరో పరీక్ష పెట్టబోతోంది. సిద్ధార్థ్ ని చంపడానికి ప్రయత్నించిన ఆ ప్రత్యర్థి గ్యాంగ్, ఇప్పుడు మానస, శివల పై కన్నేసింది. సిద్ధార్థ్ ని దెబ్బతీయాలంటే, అతని ప్రాణమైన మానస, శివలను టార్గెట్ చేయడమే సరైన మార్గమని వారు ప్లాన్ చేస్తున్నారు.
గాలిలో మార్పు మొదలైంది. ఒకప్పుడు ఎప్పుడూ తుపానులా ఉండే ఆ బంగ్లా వాతావరణం, ఇప్పుడు కాస్త చల్లగా మారింది. సిద్ధార్థ్ మీద జరిగిన ఎటాక్ తర్వాత, మానస ఆలోచనా విధానంలో స్పష్టమైన మార్పు వచ్చింది. అతను ఆరేళ్ల క్రితం ఒక రాక్షసుడు కావచ్చు, కానీ ఇప్పుడు తన కోసం, తన బిడ్డ కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి కూడా సిద్ధపడే ఒక తండ్రి, ఒక భర్త అని ఆమె నెమ్మదిగా అర్థం చేసుకుంటోంది. అతనిలో వచ్చిన మార్పు, తన పట్ల అతను చూపిస్తున్న గౌరవం, శివపై కురిపిస్తున్న ప్రేమ... ఇవన్నీ ఆమెలో ఎప్పటినుంచో పేరుకుపోయిన అసహ్యాన్ని, కోపాన్ని కరిగించడం మొదలుపెట్టాయి. గాయాలతో ఉన్నప్పుడు అతని పక్కనే ఉండి చేసిన సేవ, వారిద్దరి మధ్య ఉన్న మానసిక దూరాన్ని చాలా వరకు తగ్గించింది. కానీ, ఈ మార్పు సిద్ధార్థ్ కు సంతోషాన్ని ఇస్తుంటే, బయట పొంచి ఉన్న ప్రమాదం అతన్ని అనుక్షణం వణికిస్తోంది. తన శత్రువులు తన ప్రాణం తీయలేకపోయారు, కాబట్టి ఇప్పుడు వాళ్ల టార్గెట్ మానస, శివలే అని అతనికి స్పష్టంగా తెలుసు. అందుకే బంగ్లా చుట్టూ సెక్యూరిటీని మునుపటి కంటే రెండు రెట్లు పెంచాడు. మానస, శివ ఇద్దరూ బయటకు వెళ్లకుండా కట్టుదిట్టం చేశాడు.
ఆదివారం మధ్యాహ్నం. భోజనాలు అయ్యాక, శివ తన బొమ్మలతో ఆడుకుంటున్నాడు. సిద్ధార్థ్, మానస సోఫాలో కూర్చుని ఒక సినిమా చూస్తున్నారు. సిద్ధార్థ్ చేతికి ఇంకా కట్టు ఉంది. సినిమా చూస్తున్నా అతని కళ్లు మాత్రం మానస మీదే ఉన్నాయి. ఆమె నవ్వుతుంటే చూసి మురిసిపోతున్నాడు. ఆమె అది గమనించి, "ఏంటి అలా చూస్తున్నారు?" అని అడిగింది కొంచెం సిగ్గుపడుతూ. "ఏమీ లేదు... ఈ ఇంట్లో ఇలాంటి సంతోషకరమైన వాతావరణం వచ్చి చాలా ఏళ్లయింది. ఇదంతా నీ వల్లే," అన్నాడు చిరునవ్వుతో. మానస కూడా నవ్వి, "అవును, అప్పుడప్పుడు మీరు కూడా మనుషుల్లాగే బిహేవ్ చేస్తారని ఇప్పుడే అర్థమవుతోంది," అని సరదాగా అంది. ఆ మాటకి సిద్ధార్థ్ గట్టిగా నవ్వాడు. "మానస... నాకు ఒక మాట ఇస్తావా?" అని సీరియస్ గా అడిగాడు. "ఏంటి?" అని అడిగింది ఆమె. "ఏం జరిగినా, ఎప్పటికీ నన్ను, శివని వదిలి వెళ్లనని ప్రామిస్ చెయ్," అన్నాడు ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని. మానస అతని కళ్లలోకి చూసింది. ఆ కళ్లలో ఉన్న భయం, ప్రేమ ఆమెకు అర్థమయ్యాయి. "వెళ్లను... నేను మీ ఇద్దరినీ వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్లను," అని తన రెండో చేతిని అతని చేతి మీద వేసి నమ్మకంగా చెప్పింది. ఆ క్షణం వారిద్దరి మధ్య ఒక కొత్త బంధం చిగురించింది.
అప్పుడే సంజయ్ హడావిడిగా లోపలికి వచ్చాడు. అతని ముఖంలో కంగారు, భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. "సార్... అర్జెంట్ గా ఒకసారి మీరు బయటకు రావాలి," అని తడబడుతూ చెప్పాడు. సిద్ధార్థ్ కు అర్థమైంది ఏదో ప్రమాదం జరిగిందని. వెంటనే లేచి సంజయ్ తో పాటు బయటకు వెళ్ళాడు. "ఏమైంది సంజయ్?" అని అడిగాడు కోపంగా. "సార్... మన గోడౌన్ మీద ఆదిత్య గ్యాంగ్ అటాక్ చేసింది. మన వాళ్లలో పది మందిని చంపేశారు. కోట్ల రూపాయల సరుకు తగలబెట్టారు. వాడు మీకు ఫోన్ చేయమన్నాడు సార్," అని ఫోన్ సిద్ధార్థ్ కి ఇచ్చాడు సంజయ్. ఆదిత్య... నగరంలో సిద్ధార్థ్ కు ఉన్న ఒకే ఒక్క పెద్ద శత్రువు. క్రూరత్వంలో సిద్ధార్థ్ కు ఏమాత్రం తీసిపోడు. ఫోన్ తీసుకుని, "హలో... ఆదిత్య," అన్నాడు సిద్ధార్థ్ గంభీరంగా. అవతలి నుంచి ఆదిత్య క్రూరమైన నవ్వు వినపడింది. "ఏంటి సిద్ధార్థ్ భాయ్, బుల్లెట్ దెబ్బలు ఇంకా మానలేదా? అప్పుడే గదికే పరిమితమైపోయావా? నీ సామ్రాజ్యం నేను ఆక్రమించేస్తుంటే నువ్వు నీ పెళ్లాం, పిల్లాడితో దాగుడుమూతలు ఆడుకుంటున్నావా?" అన్నాడు వెటకారంగా. సిద్ధార్థ్ కోపంతో రగిలిపోతూ, "ఒరేయ్ కుక్కా! నా వెనక గోతులు తవ్వడం కాదు, దమ్ముంటే నా ముందు నిలబడు. నిన్ను కుక్కను కాల్చినట్టు కాల్చకపోతే నా పేరు సిద్ధార్థ్ కాదు," అని అరిచాడు. "నీకు ఆ అవకాశం రాదురా సిద్ధార్థ్. నువ్వు నా మీదకు వచ్చేలోపే, నేను నీ గుండెకాయ లాగేస్తాను. నీ ప్రాణం ఎక్కడ ఉందో నాకు తెలుసు. నీ పెళ్లాం, పిల్లాడు... వాళ్ళిద్దరూ నా టార్గెట్. వీలైతే కాపాడుకో," అని ఫోన్ కట్ చేశాడు ఆదిత్య.
ఆ మాటలు వినగానే సిద్ధార్థ్ గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తాయి. తనకెంత నష్టం జరిగినా వాడు పట్టించుకోడు, కానీ మానస, శివ లకు చిన్న గీత పడినా వాడి ప్రాణాలు తీస్తాడు. "సంజయ్! సెక్యూరిటీని ఇంకా పెంచు. బంగ్లా చుట్టూ పిట్ట కూడా వాలకూడదు. మానస, శివ ఈ గడప దాటి బయటకు వెళ్ళకూడదు. నేను వెళ్లి ఆ ఆదిత్య గాడి పని పట్టి వస్తాను," అని తన తుపాకీ తీసుకుని బయలుదేరబోయాడు సిద్ధార్థ్. అప్పుడే మానస వెనక నుంచి వచ్చి అతని చెయ్యి పట్టుకుంది.
( ఏడుస్తూ )"ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు? మళ్లీ ఏదో గొడవకి వెళ్తున్నారు కదా? వద్దు, ప్లీజ్. ఇక్కడే ఉండండి. మీకు ఇంకా గాయాలు మానలేదు," అని ఏడుస్తూ బతిమాలింది. సిద్ధార్థ్ ఆమెను గుండెలకు హత్తుకుని, "భయపడకు మానస. నేను ఇప్పుడే వస్తాను. నీకు, శివకు ఏమీ కాదు. నేనున్నాను కదా," అని ధైర్యం చెప్పి, ఆమె నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టి వేగంగా కారు ఎక్కి వెళ్లిపోయాడు. మానస గుండెలో ఏదో కీడు శంకిస్తోంది. శివను గట్టిగా పట్టుకుని ఏడుస్తూ దేవుణ్ణి ప్రార్థించడం మొదలుపెట్టింది.
ఆదిత్య గ్యాంగ్ ఉన్న అడ్డాకు చేరుకున్నాడు సిద్ధార్థ్. అక్కడ ఒక పెద్ద యుద్ధమే జరిగింది. సిద్ధార్థ్ ఒక మృగంలా ఆదిత్య మనుషుల మీద విరుచుకుపడ్డాడు. తన గాయాలను సైతం లెక్కచేయకుండా, ఒక్కొక్కడిని దారుణంగా చంపుతూ ముందుకు వెళ్ళాడు. కానీ ఆదిత్య అక్కడ లేడు. వాడెక్కడికో తప్పించుకుని పోయాడు. సిద్ధార్థ్ కు అర్థమైంది, ఇదంతా తనను బంగ్లా నుంచి బయటకు రప్పించడానికి ఆదిత్య పన్నిన పన్నాగం అని. "ఓ మై గాడ్! మానస!" అని గట్టిగా అరిచి, వెంటనే కారు తీసుకుని బంగ్లా వైపు తుఫానులా బయలుదేరాడు. దారిలో సంజయ్ కి ఫోన్ చేశాడు, కానీ ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ వస్తోంది. సిద్ధార్థ్ కు గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. బంగ్లా దగ్గరికి చేరుకునేసరికి, గేటు దగ్గర ఉన్న సెక్యూరిటీ గార్డ్స్ అందరూ రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్నారు. గేట్లు బార్లా తెరిచి ఉన్నాయి.
కారు అక్కడే వదిలేసి, తుపాకీ పట్టుకుని లోపలికి పరిగెత్తాడు సిద్ధార్థ్. "మానసా... శివా..." అని అరుస్తూ ఇల్లంతా వెతికాడు. ఎక్కడా ఎవరూ లేరు. హాల్ మధ్యలో ఉన్న సోఫా మీద మానస చున్నీ రక్తం మరకలతో ఉంది. పక్కనే శివ ఆడుకునే ఎర్రటి కారు బొమ్మ పగిలిపోయి ఉంది. ఆ దృశ్యం చూడగానే సిద్ధార్థ్ మోకాళ్ల మీద కుప్పకూలిపోయాడు. తన జీవితంలో అతి పెద్ద ఓటమి ఇది. తన ప్రాణంగా ప్రేమించిన భార్యను, కొడుకుని కాపాడుకోలేకపోయాడు. "ఆదిత్యా... నిన్ను ప్రాణాలతో వదలను రా," అని గట్టిగా అరిచాడు. అప్పుడే అతని ఫోన్ రింగ్ అయింది. స్క్రీన్ మీద ప్రైవేట్ నంబర్. కాల్ లిఫ్ట్ చేయగానే ఆదిత్య నవ్వు వినిపించింది. "ఏంటి భాయ్, ఇల్లు ఖాళీగా ఉందా? నీ ప్రాణాలు నా దగ్గర భద్రంగా ఉన్నాయి. నీ పెళ్లాం చాలా అందంగా ఉంద్రా. నా మనుషులు ఆపుకోలేకపోతున్నారు. వీలైనంత త్వరగా రా, లేకపోతే రేపు ఉదయానికి నీ పిల్లాడి శవం, నీ పెళ్లాం దేహం మాత్రమే నీకు దొరుకుతాయి," అని నవ్వుతూ ఒక లొకేషన్ పంపించాడు.
సిద్ధార్థ్ కళ్లలో రక్తం చిమ్మింది. కోపంతో ఊగిపోతున్నాడు. తన మనుషులందరికీ కాల్ చేసి, ఆ లొకేషన్ కు చేరుకోమని చెప్పాడు. తను స్వయంగా డ్రైవ్ చేసుకుంటూ ఆ పాడుబడ్డ ఫ్యాక్టరీ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఫ్యాక్టరీ చుట్టూ ఆదిత్య మనుషులు కాపలా ఉన్నారు. సిద్ధార్థ్ కు ఒక్కటే లక్ష్యం, వాళ్లందరినీ చంపి తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవడం. తనలో ఉన్న మాఫియా డాన్ పూర్తిగా నిద్రలేచాడు. రెండు చేతుల్లో రెండు తుపాకులు పట్టుకుని, ఒక రాక్షసుడిలా ఫ్యాక్టరీలోకి అడుగుపెట్టాడు. ఎదురైన ప్రతి ఒక్కడిని నిర్దాక్షిణ్యంగా కాలుస్తూ ముందుకు వెళ్ళాడు. ఫ్యాక్టరీ మధ్యలో ఒక కుర్చీకి కట్టేసి ఉంది మానస. పక్కనే శివ భయంతో ఏడుస్తూ ఉన్నాడు. ఆదిత్య మానస జుట్టు పట్టుకుని లాగుతున్నాడు. ఆ దృశ్యం చూడగానే సిద్ధార్థ్ కు పిచ్చి కోపం వచ్చింది.
"ఆదిత్యా!" అని గర్జించాడు సిద్ధార్థ్. ఆదిత్య తుపాకీ తీసుకుని మానస తలకి గురిపెట్టాడు. "ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసినా, నీ పెళ్లాం తలకాయ పేలిపోతుంది. ఆయుధాలు కింద పడేయ్," అని అరిచాడు ఆదిత్య. సిద్ధార్థ్ కళ్లు మానస కళ్లతో కలిశాయి. ఆమె కళ్లలో భయం లేదు, కేవలం సిద్ధార్థ్ మీద నమ్మకం ఉంది. సిద్ధార్థ్ నెమ్మదిగా తన తుపాకులను కింద పడేశాడు. ఆదిత్య నవ్వుతూ అతని దగ్గరికి వచ్చి, అతని కడుపులో బలంగా తన్నాడు. సిద్ధార్థ్ కింద పడిపోయాడు. ఆదిత్య మనుషులు అతన్ని విపరీతంగా కొట్టడం మొదలుపెట్టారు. మానస ఏడుస్తూ, "వదలండి అతన్ని... ప్లీజ్ వదలండి," అని అరుస్తోంది. శివ కూడా, "నాన్నను కొట్టొద్దు," అని ఏడుస్తున్నాడు.
ఆదిత్య ఒక రాడ్ తీసుకుని సిద్ధార్థ్ తల మీద కొట్టబోయాడు. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఎక్కడినుంచో వచ్చిన ఒక బుల్లెట్ ఆదిత్య చేతిని చీల్చుకుని వెళ్ళింది. ఆదిత్య చేతిలోని రాడ్ కింద పడిపోయింది. అందరూ షాక్ లో ఉన్నారు. ఫ్యాక్టరీ పైనుంచి సంజయ్ స్నైపర్ తో ఆదిత్య మనుషుల మీద ఫైరింగ్ స్టార్ట్ చేశాడు. సిద్ధార్థ్ మనుషులు కూడా ఫ్యాక్టరీలోకి ఎంటర్ అయ్యి ఆదిత్య గ్యాంగ్ ని మట్టుబెట్టడం మొదలుపెట్టారు. ఈ గ్యాప్ లో సిద్ధార్థ్ వేగంగా లేచి, ఆదిత్య మీద పడ్డాడు. ఒక మృగంలా ఆదిత్యని కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు. వాడి ముఖం గుర్తుపట్టలేనంతగా చితక్కొట్టేశాడు. ఆదిత్య స్పృహ తప్పి కింద పడిపోయాడు.
సిద్ధార్థ్ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి మానస కట్లు విప్పాడు. ఆమె వెంటనే లేచి అతన్ని గట్టిగా వాటేసుకుని బోరున ఏడ్చేసింది. "నాకేమీ కాలేదు మానస... నేను వచ్చేసాను కదా," అని ఆమెను ఓదారుస్తూ, శివను కూడా ఎత్తుకుని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. ఆ క్షణంలో మానసకు ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్థమైంది. తన కోసం ప్రాణాలకు తెగించి వచ్చిన ఈ మనిషి, తను అనుకున్నట్టుగా రాక్షసుడు కాదు, తన పాలిట దేవుడు అని. తన జీవితంలో ఇక అతనికి మించిన రక్షణ ఇంకెక్కడా దొరకదని ఆమె గుండె లోతుల్లోంచి నమ్మింది. ముగ్గురూ కలిసి ఆ ఫ్యాక్టరీ నుంచి బయటకు వచ్చారు. సిద్ధార్థ్ కళ్ళలో ఇప్పుడు గెలుపు ఆనందం, తన కుటుంబాన్ని కాపాడుకున్న తృప్తి ఉన్నాయి.
Comments