పాడుబడ్డ ఫ్యాక్టరీ నుంచి బయటకు వచ్చిన ఆ క్షణం మానస జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయానికి నాంది పలికింది. కారు బంగ్లా వైపు వెళ్తుంటే ఆమె చేతులు సిద్ధార్థ్ ని గట్టిగా పట్టుకునే ఉన్నాయి. సిద్ధార్థ్ శరీరం నిండా గాయాలు, రక్తం మరకలు ఉన్నా అతని ముఖంలో మాత్రం ప్రశాంతత ఉంది. తన ప్రాణంగా ప్రేమించే వాళ్ళిద్దరూ సురక్షితంగా తన పక్కన ఉండటమే ఆ ప్రశాంతతకు కారణం. శివ అప్పటికే భయంతో, అలసటతో మానస ఒడిలో నిద్రపోయాడు. మానస కళ్లు మాత్రం సిద్ధార్థ్ ముఖం మీదే ఉన్నాయి. ఇంతకాలం ఆమె ఈ ముఖాన్ని చూసి భయపడింది, అసహ్యించుకుంది. కానీ ఇప్పుడు అదే ముఖంలో తనకి ఒక దేవుడు కనిపిస్తున్నాడు. తన కోసం, తన బిడ్డ కోసం ఒక రాక్షసుడిలా మారి వంద మందిని ఎదిరించిన ఒక నిజమైన మగాడు కనిపిస్తున్నాడు. కారు బంగ్లాలోకి చేరుకోగానే సెక్యూరిటీ అంతా హడావిడి పడ్డారు. సంజయ్ ముందే డాక్టర్ ని పిలిపించి ఉంచాడు. సిద్ధార్థ్ ని నెమ్మదిగా లోపలికి తీసుకెళ్లారు. మానస శివని అహల్య చేతిలో పెట్టి, సిద్ధార్థ్ వెనకే పరిగెత్తింది.
గదిలో డాక్టర్ సిద్ధార్థ్ గాయాలను శుభ్రం చేసి కుట్లు వేస్తున్నాడు. నొప్పికి సిద్ధార్థ్ కళ్లు మూసుకుంటుంటే, మానస పక్కనే కూర్చుని అతని చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని ఏడుస్తోంది. "ఎందుకు ఇంతలా తెగించారు? మీకేమైనా అయితే నా పరిస్థితి ఏంటి, శివ పరిస్థితి ఏంటి అని ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదా?" అని పిచ్చి పిచ్చిగా ఆరాటపడుతూ అడిగింది. డాక్టర్ మందులు ఇచ్చి వెళ్ళిపోయిన తర్వాత, గదిలో వాళ్ళిద్దరే ఉన్నారు. సిద్ధార్థ్ నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచి ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె బుగ్గల మీద కారుతున్న కన్నీళ్లను తన వేలితో తుడుస్తూ, "నా ప్రాణం నీలో, శివలో ఉన్నప్పుడు నాకేమవుతుంది మానస? మిమ్మల్ని ఏమీ చేయకుండా ఆ దేవుడు కూడా నన్ను తీసుకెళ్లలేడు," అన్నాడు చాలా సాధారణంగా, కానీ ఎంతో ప్రేమగా. ఆ మాటలకి మానస గుండె కరిగిపోయింది. ఇన్నాళ్లూ తను ఎంత పిచ్చిది? తన కోసం ప్రాణాలిచ్చే మనిషిని అర్థం చేసుకోకుండా రోజూ సూటిపోటి మాటలతో ఎంత బాధపెట్టింది? తను చేసిన తప్పులన్నీ గుర్తొచ్చి ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. సిద్ధార్థ్ ఆమెను తన గుండెల మీదకు లాక్కున్నాడు. అతని గాయాలు నొప్పి పెడుతున్నా ఆ స్పర్శలో అతనికి ఏ బాధా తెలియలేదు.
"నన్ను క్షమించండి సిద్ధార్థ్... ప్లీజ్ నన్ను క్షమించండి. నేను మిమ్మల్ని చాలా అపార్థం చేసుకున్నాను. ఆరేళ్ల క్రితం జరిగిన ఆ సంఘటనలో మీరు కావాలని చేయలేదని తెలిసినా నా మనసు ఒప్పుకోలేదు. మొన్న డబ్బు కోసం మీ దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు, మీరు బలవంతంగా పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు, నేను మిమ్మల్ని ఒక రాక్షసుడిలా చూశాను. కానీ మీరు రాక్షసుడు కాదు. నా జీవితానికి దొరికిన ఒక వరం. ఈ రోజు మీరు నా కోసం పడ్డ ఆరాటం చూశాక నా మనసులో ఉన్న భయాలన్నీ పోయాయి. నాకు ఇప్పుడు మీ మీద కోపం లేదు. నా ఆరేళ్ల నరకానికి ఇప్పుడు మీ ప్రేమతో విముక్తి దొరికింది," అంటూ అతని గుండెల మీద ముఖం దాచుకుని మనస్ఫూర్తిగా తన ప్రేమని వ్యక్తపరిచింది మానస. సిద్ధార్థ్ కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు. ఇన్నాళ్లూ తను పడ్డ తపనకు, చేసిన పోరాటానికి ఈరోజు ప్రతిఫలం దొరికింది. తన భార్య తనని పూర్తిగా అంగీకరించింది. "నేను నీకు ఇవ్వాల్సిన క్షమాపణ ముందు నువ్వు అడిగేది చాలా చిన్నది మానస. నేను చేసిన ప్రతి తప్పుకీ ఈ రోజు నువ్వు నన్ను క్షమించి నాకు కొత్త జన్మనిచ్చావు," అంటూ ఆమె నుదుటి మీద దీర్ఘంగా ముద్దాడాడు.
రాత్రి గడుస్తోంది. బంగ్లా అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. చల్లటి గాలి కిటికీలోంచి లోపలికి వస్తోంది. మానస సిద్ధార్థ్ పక్కనే పడుకుని ఉంది. ఇన్నాళ్లూ ఆ గదిలో, ఆ మంచం మీద పడుకోవాలంటే భయపడిన మానస, ఇప్పుడు అత్యంత సురక్షితంగా ఫీల్ అవుతోంది. సిద్ధార్థ్ ఆమె వైపు తిరిగి ఆమె ముఖాన్ని చాలా ఆరాధనగా చూస్తున్నాడు. అతని చూపుల్లో ఉన్న వేడికి మానస సిగ్గుతో కళ్లు కిందకు దించుకుంది. నెమ్మదిగా అతని చేతులు ఆమె నడుమును చుట్టాయి. ఈసారి ఆ స్పర్శలో ఎలాంటి బలవంతం లేదు, ఎలాంటి భయం లేదు. కేవలం స్వచ్ఛమైన ప్రేమ, ఒకరికొకరు కావాలన్న తపన మాత్రమే ఉన్నాయి. మానస కూడా అతనికి ఎదురు చెప్పలేదు, పైగా తన చేతులతో అతన్ని ఇంకా దగ్గరకు లాక్కుంది. సిద్ధార్థ్ పెదవులు ఆమె మెడను తాకగానే ఆమె శరీరంలో ఒక తెలియని విద్యుత్ ప్రవహించినట్లుగా అనిపించింది. ఆరేళ్ల క్రితం ఆ చీకటి గదిలో తనకి ఎదురైన ఆ భయంకరమైన స్పర్శని, ఇప్పుడు ఈ ప్రేమపూర్వకమైన స్పర్శ పూర్తిగా చెరిపేస్తోంది. ఇద్దరి ఊపిరులు ఒకటయ్యాయి. అతని ప్రతి ముద్దు ఆమెలోని గాయాలను మాన్పుతోంది. ఆమె అతన్ని పూర్తిగా తన వాడిగా, తన భర్తగా అంగీకరించింది. ఆ రాత్రి వారిద్దరి కలయిక ఒక యుద్ధం కాదు, రెండు విడిపోయిన ఆత్మలు శాశ్వతంగా ఒకటైన ఒక అందమైన కావ్యంలా సాగింది. ప్రేమ, ఎమోషన్, ఒకరి పట్ల ఒకరికి ఉన్న పిచ్చి అన్నీ ఆ రాత్రి వాళ్ళ బంధాన్ని మరింత దృఢంగా మార్చాయి.
మరుసటి రోజు ఉదయం. సూర్యకిరణాలు గదిలోకి పడుతుంటే మానస కళ్లు తెరిచింది. సిద్ధార్థ్ ఇంకా నిద్రపోతున్నాడు. అతని చేతులు ఆమెను గట్టిగా చుట్టేసి ఉన్నాయి. మానస చిరునవ్వుతో అతని ముఖం మీద పడ్డ వెంట్రుకలను పక్కకు తీసింది. నిన్నటి వరకు ఒక గందరగోళంగా ఉన్న తన జీవితం ఇప్పుడు ఎంత ప్రశాంతంగా ఉందో తలచుకుని సంతోషపడింది. నెమ్మదిగా అతని కౌగిలి నుంచి బయటకు వచ్చి కిందకు వెళ్లి అందరికీ కాఫీలు రెడీ చేసింది. సిద్ధార్థ్ నిద్రలేచి కిందకు వచ్చేసరికి మానస శివకి అన్నం తినిపిస్తూ నవ్వుతూ కనిపించింది. ఆ దృశ్యం చూసి సిద్ధార్థ్ కి ముచ్చటేసింది. "నా జీవితంలో ఇంతకు మించి నాకు ఏం కావాలి?" అనుకున్నాడు తనలో తాను. కానీ అదే సమయంలో అతని మనసులో ఒక భయం మొదలైంది. నిన్న ఆదిత్య వాళ్ళ మీద ఎటాక్ చేసినప్పుడు వాళ్ళు పడ్డ భయం, శివ కళ్ళలో చూసిన ఆ భీతి అతని కళ్ల ముందు మెదిలాయి. తాను ఇలా మాఫియాలో ఉన్నంత కాలం తన కుటుంబానికి ఎప్పుడూ ప్రమాదమే అని అతనికి గట్టిగా అనిపించింది. ఈ రోజు తాను బతికాడు, రేపు ఇంకెవడైనా వస్తాడు. మానసకు, శివకు ప్రశాంతమైన జీవితం ఇవ్వాలంటే తాను ఈ రౌడీయిజం, ఈ మాఫియా సామ్రాజ్యాన్ని వదిలేయాలి అన్న గట్టి నిర్ణయానికి వచ్చాడు సిద్ధార్థ్.
సాయంత్రం సంజయ్ ని స్టడీ రూమ్ కి పిలిచాడు సిద్ధార్థ్. "సంజయ్, నిన్న జరిగిన ఇన్సిడెంట్ తర్వాత నేను చాలా ఆలోచించాను. నాకు ఇప్పుడు నా పెళ్లాం, పిల్లాడు తప్ప ఇంకేమీ ముఖ్యం కాదు. నేను ఈ చీకటి సామ్రాజ్యాన్ని వదిలేయాలి అనుకుంటున్నాను," అని సూటిగా చెప్పాడు. ఆ మాట వినగానే సంజయ్ షాక్ అయ్యాడు. "ఏంటి బాస్ మీరు అనేది? మీరు ఈ సిటీకి కింగ్. ఇప్పుడు ఆదిత్య గాడు హాస్పిటల్ లో చావు బతుకుల మధ్య ఉన్నాడు, వాడి గ్యాంగ్ మొత్తం నాశనం అయిపోయింది. ఇప్పుడు మీకు ఎదురు చెప్పేవాడే లేడు. ఈ టైమ్ లో మీరు ఇదంతా వదిలేస్తాను అనడం ఏంటి బాస్?" అని కంగారుగా అన్నాడు సంజయ్. సిద్ధార్థ్ నవ్వి, "అది కాదు సంజయ్. ఎదురు చెప్పేవాడు లేడు అని మనం అనుకున్న ప్రతిసారీ ఇంకొకడు పుట్టుకొస్తాడు. నిన్న మానసని, శివని ఆ ఫ్యాక్టరీలో చూసినప్పుడు నా ప్రాణం పోయినంత పనైంది. వాళ్ళకి ఆ భయంకరమైన జీవితం వద్దు. నార్మల్ లైఫ్ కావాలి. నాకు తెలిసి నువ్వు ఇదంతా హ్యాండిల్ చేయగలవు. నేను ఈ బిజినెస్ అంతా నీ చేతుల్లో పెడుతున్నాను. మనం లీగల్ గా చేస్తున్న బిజినెస్ లు మాత్రమే నేను చూసుకుంటాను. మిగతా ఈ గొడవలు, సెటిల్మెంట్లు అన్నీ ఆపేద్దాం. నా ఫ్యామిలీని తీసుకుని నేను ఎక్కడికైనా దూరంగా, ప్రశాంతంగా ఉండే చోటికి వెళ్లిపోతాను," అని చాలా కూల్ గా కానీ ఫిక్స్ అయిపోయిన టోన్ లో చెప్పాడు.
బాస్ మాట కాదనలేక సంజయ్ తల ఊపాడు. నిజానికి సంజయ్ కి కూడా సిద్ధార్థ్ సంతోషమే ముఖ్యం. రాత్రి భోజనం దగ్గర ఈ విషయాన్ని మానసకు చెప్పాడు సిద్ధార్థ్. మానస ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయి, కళ్ళమ్మట నీళ్లు పెట్టుకుని అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుంది. "ఇది నిజంగా నాకు చాలా పెద్ద గిఫ్ట్ సిద్ధార్థ్. మీరు ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నందుకు నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది. మనకి ఈ ఆస్తులు, ఈ పవర్ ఏమీ వద్దు. ఒక చిన్న ఇల్లు తీసుకుని, మీరూ నేను, మన శివ... అందరం కలిసి నార్మల్ గా బతుకుదాం," అని ఆనందంగా చెప్పింది. ఆ రాత్రి వాళ్ళిద్దరూ చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నారు. భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో కలలు కన్నారు. సిటీకి దూరంగా ఏదైనా ఒక పల్లెటూరి వాతావరణంలో ఇల్లు కొనుక్కుని స్థిరపడాలని ప్లాన్ చేసుకున్నారు.
సిద్ధార్థ్ చేతిలో ఉన్న ఆ నల్లటి రివాల్వర్ వైపు చివరిసారిగా చూశాడు. ఆ ఆయుధం ఎంతో మంది ప్రాణాలు తీసింది, అతనికంటూ ఒక చీకటి సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించి పెట్టింది, ఈ నగరంలో అతని పేరు చెబితేనే గడగడలాడేలా చేసింది. కానీ ఈ రోజు ఆ తుపాకీ వల్లే తన సర్వస్వమైన తన కుటుంబం ప్రాణాల మీదికి వచ్చింది. ఆ గదిలోకి వచ్చిన సంజయ్ వైపు చూసి, ఆ రివాల్వర్ ని టేబుల్ మీద పెట్టాడు సిద్ధార్థ్. "ఇక దీనితో నాకు పని లేదు సంజయ్. ఈ చీకటి, ఈ నెత్తురు, ఈ ఆధిపత్యం... అన్నీ వదిలేస్తున్నాను. మనిషి ప్రాణాలు తీసే ఆయుధం కంటే, ప్రాణం పోసే ప్రేమ గొప్పదని నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది. నా భార్య కళ్లలో ఉన్న ప్రశాంతతను, నా కొడుకు ముఖంలో ఉన్న నవ్వును ఈ తుపాకీ నీడ కూడా తాకకూడదు. ఈ సామ్రాజ్యాన్ని నువ్వు చూసుకో. కానీ నేను వెళ్తున్నాను అని ఎవరికీ తెలియకూడదు. ఈ రోజు నుంచి సిద్ధార్థ్ అనే డాన్ చనిపోయాడు... కేవలం మానస భర్త, శివ తండ్రి అయిన ఒక సామాన్య మనిషి మాత్రమే బతికున్నాడు," అని తన చేతికి ఉన్న ఆ మాఫియా రింగ్ ని కూడా తీసి టేబుల్ మీద పెట్టేశాడు. సంజయ్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. తన దేవుడు లాంటి బాస్ ఇలా ఒక సామాన్య జీవితం కోసం అంత పెద్ద సామ్రాజ్యాన్ని వదిలేస్తుంటే అతనికి ఒక పక్క బాధగా, మరోపక్క సంతోషంగా ఉంది. "మీరు ఎక్కడున్నా సంతోషంగా ఉండాలి బాస్. మీ నీడ వైపు కూడా ఏ ప్రమాదం రాకుండా నేను చూసుకుంటాను. ఆ ఆదిత్య గాడు హాస్పిటల్ లో కోమాలో ఉన్నాడు. వాడి గ్యాంగ్ మొత్తం చెల్లాచెదురైపోయింది. మీరు ఇంక దేని గురించీ భయపడాల్సిన అవసరం లేదు," అని చేతులు కట్టుకుని వినయంగా చెప్పాడు సంజయ్. సిద్ధార్థ్ నవ్వి, సంజయ్ భుజం తట్టి, బయటకు నడిచాడు.
బంగ్లా బయట కారు సిద్ధంగా ఉంది. అందులో అప్పటికే మానస, శివ కూర్చుని ఉన్నారు. శివ చేతిలో కొత్తగా కొన్న బొమ్మ ఉంది. సిద్ధార్థ్ రాగానే కారు డోర్ తీసి లోపల కూర్చున్నాడు. మానస అతని వైపు ఎంతో ప్రేమగా, ఆరాధనగా చూసింది. ఈ మనిషి తన కోసం, తన బిడ్డ కోసం తన ప్రాణానికి ప్రాణమైన ఆధిపత్యాన్ని సైతం వదిలేశాడు అన్న నిజం ఆమె మనసును ఉప్పొంగేలా చేస్తోంది. కారు నెమ్మదిగా ఆ భారీ ఐరన్ గేట్లు దాటి ముందుకు కదిలింది. ఆ వెనకే వాళ్ళ గతం, వాళ్ళ మధ్య ఉన్న పగ, ద్వేషం, చీకటి జ్ఞాపకాలు అన్నీ ఆ బంగ్లాలోనే కనుమరుగైపోయాయి. సిటీ దాటుకుని కారు పచ్చని పొలాల మధ్యగా ఒక ప్రశాంతమైన ఊరి శివారులోకి ప్రవేశించింది. అక్కడ ఒక అందమైన ఇల్లు. చుట్టూ పచ్చని చెట్లు, ముందు ఒక చిన్న తోట. ఆ ఇల్లు చూడగానే మానస కళ్లలో ఒక అద్భుతమైన మెరుపు. ఇన్నాళ్లూ ఒక పంజరంలో బతికిన పక్షికి, అనంతమైన ఆకాశం దొరికినట్లుగా ఆమె ముఖం వికసించింది. కారు దిగగానే శివ పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి ఆ తోటలో ఆడుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మానస మెల్లగా నడుచుకుంటూ ఆ ఇంటి గడప మీద కాలు పెట్టింది. వెనక నుంచి వచ్చిన సిద్ధార్థ్ ఆమె భుజాల మీద చేతులు వేసి, "ఇది మన ప్రపంచం మానస. ఇక్కడ నీకు కన్నీళ్లు రావు, భయం ఉండదు. కేవలం మన ప్రేమ, మన కొడుకు అల్లరి మాత్రమే ఉంటాయి. ఆ చీకటి గది నుంచి మొదలైన మన ప్రయాణం, ఈ వెలుగులోకి చేరుకుంది," అని ఆమె చెవిలో గుసగుసగా అన్నాడు. మానస అతని వైపు తిరిగి, అతని ఛాతీ మీద తల ఆనించి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె పెదవులపై ఒక స్వచ్ఛమైన చిరునవ్వు. ఆ క్షణం ఆమెకు జీవితంలో ఇంకేమీ వద్దనిపించింది.
కొత్త ఇంట్లో మొదటి రాత్రి. వాతావరణం చాలా ప్రశాంతంగా, చల్లగా ఉంది. ఆకాశంలో నిండు చందమామ ఆ ఇంటిని వెన్నెలతో నింపుతున్నాడు. శివ అప్పటికే ఆడుకుని అలిసిపోయి నిద్రపోయాడు. మానస బెడ్ రూమ్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయట ప్రకృతిని చూస్తోంది. చల్లటి గాలికి ఆమె కురులు ఎగురుతున్నాయి. ఆ గదిలో ఎలాంటి భయంకరమైన వాసనలు లేవు, కేవలం పూల వాసనలు మాత్రమే ఉన్నాయి. అప్పుడే తలుపు తీసుకుని సిద్ధార్థ్ లోపలికి వచ్చాడు. అతని చేతిలో రెండు కాఫీ కప్పులు ఉన్నాయి. ఒకటి ఆమెకిచ్చి, ఆమె పక్కనే నిలబడ్డాడు. ఇద్దరూ మౌనంగా కాఫీ తాగుతున్నారు, కానీ వాళ్ళ మనసులు మాత్రం ఎన్నో మాటలు మాట్లాడుకుంటున్నాయి. సిద్ధార్థ్ ఆమె చేతిలోంచి కప్పు తీసుకుని పక్కన పెట్టి, ఆమె రెండు చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. "మానస... ఈ రోజు నేను చాలా ప్రశాంతంగా ఉన్నాను. కానీ నా మనసులో ఇంకా ఒక చిన్న బరువు ఉండిపోయింది. ఆరేళ్ల క్రితం నీ జీవితంలో నేను ఒక రాక్షసుడిగా అడుగుపెట్టాను. నీకు తెలియకుండానే నిన్ను నాశనం చేశాను. ఆ తర్వాత నీ కొడుకు ప్రాణం కోసం నువ్వు వస్తే, నా ఆధిపత్యాన్ని, నా కసిని నీ దేహం మీద చూపించాను. నిన్ను ఒక జంతువులా హింసించాను. బలవంతంగా నీ మెడలో తాళి కట్టాను. ఇన్ని చేసిన నన్ను, ఏ ఆడదీ క్షమించదు. కానీ నువ్వు నన్ను భరించావు, నాలో ఉన్న తండ్రిని గుర్తించావు, చివరికి నన్ను మార్చావు. నీ ప్రేమ ముందు నా సామ్రాజ్యం మొత్తం ఓడిపోయింది మానస. నన్ను నిజంగా మనస్ఫూర్తిగా క్షమించావా?" అని కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా చాలా ఎమోషనల్ గా అడిగాడు సిద్ధార్థ్.
Comments